ਸਤਿਗੁਰ ਅਗੈ ਢਹਿ ਪਉ

ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਗੁਰੂ ਗੋਬਿੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਤਕ 239 ਸਾਲ ਹੋਏ ਹਨ। ਆਪਾਂ ਸਾਰੇ ਹੀ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁੱਖ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਫੁਰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ-

ਬਾਬਾ ਨੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਫੁਰਮਾਇਆ ਕਿ-

ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਫੁਰਮਾਉਂਦੇ ਹਨ-

ਕੀ ਸੌਂਪਨਾ ਹੈ?

ਬਾਬਾ ਨੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਫੁਰਮਾਇਆ ਕਿ-

ਮਾਤਾ ਭਾਨੀ ਜੀ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦੀ ਸਪੁੱਤਰੀ ਹਨ। ਪਰ ਦੁੱਖ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸਿੱਖਿਆ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਦੁੱਖ ਦੀ ਹੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਸਾਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੁੱਖ ਹੀ ਝੇਲਿਆ ਹੈ। ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਬਿਰਧ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਚੌਕੀ ਤੇ ਬੈਠੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਭਾਨੀ ਜੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੌਕੀ ਦਾ ਇਕ ਪਾਵਾ ਟੁੱਟਣ ਲੱਗਾ ਜਿਹੜਾ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ। ਉਸੇ ਵਕਤ ਮਾਤਾ ਭਾਨੀ ਜੀ ਨੇ ਉਸ ਪਾਵੇ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤਾਕਿ ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ਼ਨਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਜਿਸ ਵਕਤ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਬਸਤਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਦਾ ਜਲ ਚੁਬੱਚੇ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸਦਾ ਰੰਗ ਲਾਲ ਸੀ। ਜਿਸ ਵਕਤ ਮਾਤਾ ਭਾਨੀ ਜੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਥ ਲਹੂ-ਲੋਹਾਨ ਸੀ। ਮਾਤਾ ਭਾਨੀ ਜੀ ਆਪਣੇ ਨਿਰੰਕਾਰ ਪਿਤਾ ਦਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਝੇਲ ਸਕਦੇ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਹ ਦੁੱਖ ਆਪਣੇ ਉਪਰ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਿਸ ਵਕਤ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇ ਹਨ ਫੁਰਮਾਇਆ ਅੱਜ ਮੰਗ ਪੁੱਤ ਕੀ ਮੰਗਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣਾ ਪੱਲਾ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ-

ਮਾਤਾ ਭਾਨੀ ਜੀ ਅੱਗੋਂ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਕਿ-

ਸਾਧ ਸੰਗਤ ਜੀ ਕਮਾਲ ਹੈ ਕਿ ਦੁੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਗੱਲ........।
ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਤੀਜੇ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ, ਨਿਰੰਕਾਰ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹਨ-

ਜਿਸ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਕੋਈ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਸੱਚੇ ਪਾਤਸ਼ਾਹ ਸੜਦੇ ਬਲਦੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰੱਖ ਲਓ। ਫਿਰ ਮਾਤਾ ਭਾਨੀ ਜੀ ਨੇ ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਸੀ ਉਹ ਖੇਡ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।

ਬਾਬਾ ਨੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਫੁਰਮਾਇਆ ਕਿ-

ਬਾਬਾ ਨੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਫੁਰਮਾਉਂਣ ਲੱਗੇ ਕਿ-

ਉਸ ਵੇਲੇ ਗੁਰੂ ਹਰਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਸਾਹਿਬ ਫੁਰਮਾ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ-

ਸਾਰਾ ਦੁੱਖ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲਿਆ।

ਬਾਬਾ ਨੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਨੇ ਫੁਰਮਾਇਆ ਕਿ........ਜਿਸ ਵਕਤ ਵੀ ਉਹ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਫੁਰਮਾਇਆ -

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਬਾਬਾ ਨਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਾਬਾ ਨੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ, ਬਾਬਾ ਨਰਿੰਦਰ ਸਿੰਘ ਜੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਏ ਹੁੰਦੇ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਹ ਜਿਹੜੀ ਨਿਮਰਤਾ-ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਨੀਚਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਸੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਿਦਾਂ ਬਾਬਾ ਨੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸਭ ਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੀ ਇਕ ਸਲਾਮੀ ਬਾਬਾ ਨੰਦ ਸਿੰਘ ਸਾਹਿਬ ਕੋਲੋਂ ਸਭ ਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਰਿਹਾ ਕਰਾਉਂਦੀ ਸੀ।